Doordat de vraag naar `groene` kleding, gemaakt van biologisch geteelde katoen en gerecyclede materialen, toeneemt komen steeds meer fabrikanten met speciale groene productlijnen.
Duurzame kleding - Groene kleding
Veel organisaties vinden het belangrijk dat kleding op een eerlijke en milieuvriendelijke manier wordt geproduceerd.
 

 
 
 

Wat betreft ontwerp en kwaliteit doet duurzame kleding niet onder voor de gangbare kleding.
Dag van de Duurzaamheid, een "dag" met duurzame bedrijfskleding en hippe duurzame mode.

Groene kleding gevraagd door consumenten

 
Er is nu een toenemend aantal kledingzaken die modieuze, groene, duurzame en milieuvriendelijke kleding verkopen.


Groene kleding krijgt vakbeurs The Key in Berlijn
Milieuvriendelijke, duurzame en fairtrade collecties krijgen deze zomer in Berlijn een eigen vakbeurs.

Na de terugkeer van Bread & Butter in Berlijn en de aankondiging van twee nieuwe bodyfashionbeurzen, zal deze zomer in Berlijn ook de eerste editie van The Key plaatsvinden.

Het is de bedoeling dat op de beurs tussen 50 en 100 labels op het gebied van duurzame en maatschappelijk verantwoorde kleding een plek vinden. De organisatoren mikken wat bezoek betreft op de inkopers die tijdens de modeweek naar Berlijn komen.


Ethische consument richt zich nu op groene kleding
Na de milieuvriendelijke auto en organische voeding lijkt milieuvriendelijke en sociaal verantwoorde kleding de volgende halte te zijn voor de ethische consument. Met name organisch katoen mag zich verheugen in toenemende belangstelling. Voorstanders claimen dat deze stof beter is voor zowel onze planeet als voor consumenten en producenten.


Consumenten vragen om `groene` kleding

Veel van onze kleding wordt gemaakt van katoen – en als men eens zou weten hoeveel water je nodig hebt bij het verbouwen van katoen, dan zou je steil achterover vallen – die de laatste tijd, door de hoge vraag, sterk in prijs is gedaald. De goedkope aanschafprijs heeft ervoor gezorgd dat kleding al gauw als wegwerpartikel gezien wordt, iets wat zuinigheid niet echt bevorderd.

donderdag, 02 juli 2009
De Schone Kleren Kampagne is niet meer. Vanaf nu heet dé organisatie voor betere arbeidsomstandigheden in de kledingindustrie Schone Kleren Campagne (SKC). En niet alleen de naam is fonkelnieuw, ook het logo en de huisstijl zijn ververst, inclusief een slogan die de positiefkritische aanpak uitdrukt. Marieke Eyskoot van de SKC: “De Schone Kleren Campagne maakt eerlijke kleren mogelijk, en gaat voor goed goed. We willen al die mensen aanspreken die ook alleen nog maar schone jeans en jurkjes willen kopen.”

De SKC-nieuwe stijl bestaat onder andere uit:
· Een totaal herziene website, met o.a. de mogelijkheid mee te doen per sms, meer beeld en geluid, veel achtergrondinformatie en een blog.
· Een bijzonder nieuw filmpje over de SKC, met musical- en televisiester Robin van den Akker (o.a. Op zoek naar Joseph, Evita, ONM) in de hoofdrol, geproduceerd door Veggie in Pumps. Ook opent de SKC een eigen winkel met T-shirts, tassen en publicaties.
· Een nieuw blad: Goed Goed nieuws. Dit magazine vol achtergrondinformatie en mogelijkheden om zelf in actie komen verschijnt twee keer per jaar. In de eerste editie, die hier te vinden is, o.a. een interview met modeontwerper Daryl van Wouw over de arbeidsomstandigheden in zijn eigen fabriek in China. Je krijgt het blad gratis als je donateur wordt.
· Een nieuw logo en een nieuwe huisstijl. Deze is opgebouwd uit stof en omvat al ons materiaal, zoals een nieuwe kennismakingsfolder, kaarten en onze posterenvelop. Het SKC-drukwerk is zoveel mogelijk herbruikbaar, van FSC-papier en met milieuvriendelijke inkt.

Dat de Schone Kleren Campagne anders heet betekent niet dat onze identiteit helemaal verandert. De SKC heeft nog steeds hetzelfde doel: een wereldwijde kledingindustrie waarin de arbeidsomstandigheden voldoen aan de normen van de ILO en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Eyskoot: “We schudden onze roots niet af: solidariteit, (vrouwen)gelijkheid en gerechtigheid zijn nooit uit de mode. De Schone Kleren Campagne is en blijft een onafhankelijke, constructieve en positiefkritische organisatie.”

De Schone Campagne wil een brede beweging veroorzaken die goed goed vraagt en mogelijk maakt. De SKC probeert alle mensen die eerlijke kleren vragen te bereiken en hun krachten te bundelen. Nog nooit was er zoveel interesse voor ons doel – de SKC wil daar uithalen wat erin zit. Daarin staan we niet alleen. De SKC vormt een nog altijd groeiende coalitie van organisaties en vakbonden, verschillende groepen in kledingproductielanden, de Europese Clean Clothes Campaigns en gelijkgestemden wereldwijd. Last but not least bestaat de SKC uit alle consumenten die alleen maar kleren in de rekken willen die goed zijn gemaakt. Gezamenlijk maken we eerlijke kleding mogelijk: we gaan voor goed goed! Meer over de SKC en ons netwerk kan je hier vinden.
www.schonekleren.nl

PERSBERICHT

Onderzoek: C&A, M&S Mode, Miss Etam, Prénatal, WE schenden mensenrechten
Nederlandse kledingmerken betalen vrouwen hongerloon


Amsterdam/Dhaka/Delhi, 2 september 2009 - Vrouwen in Azië die voor Nederlandse merken kleding produceren krijgen veel te weinig betaald om van te leven. Dit blijkt uit onderzoek dat is uitgevoerd in opdracht van de Schone Kleren Campagne (SKC). De vrouwen verdienen maximaal tussen de 25 en 51 euro per maand in de fabrieken waar kleding wordt gemaakt voor C&A, J.C. Rags, M&S Mode, Miss Etam, Prénatal en WE. SKC roept de Nederlandse kledingindustrie op een eind te maken aan deze wantoestand.

De arbeiders in Bangladesh die de kleertjes van Prénatal maken verdienen gemiddeld 29,89 euro per maand. Dat is ver onder het leefbaar loon in dat land en evenveel als één babybroek met truitje kost uit het middensegment van de Nederlandse webshop. Het leefbare loon per persoon is in Bangladesh 53 euro en voor een gezin van vier 89 euro per maand. Een leefbaar loon is door de Verenigde Naties vastgesteld als mensenrecht in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

Uit het SKC-onderzoek, waarbij 392 arbeid(st)ers in zeventien fabrieken zijn geïnterviewd over hun arbeidsomstandigheden, blijkt ook dat meer dan driekwart van de arbeiders die in India voor Miss Etam kleding naait, zelfs minder krijgt betaald dan het (toch al veel te lage) wettelijke minimumloon: zij ontvangen tussen de 37 en 51 euro per maand, terwijl een gezin van vier leden minstens 103 euro nodig heeft. Een arbeidster die voor C&A in Bangladesh produceert zegt: “We maken kleren voor anderen, maar we kunnen zelf geen kleren kopen. We zijn in nood want de prijzen zijn zo hoog dat we zelfs geen rijst kunnen kopen.”

Schrijnend is dat vrouwen, die het merendeel vormen van de arbeiders, nog slechter worden betaald dan hun mannelijke collega’s die hetzelfde werk doen. Dit zegt bijvoorbeeld 85 procent van de in Bangladesh ondervraagde vrouwen die voor M&S Mode kleding maakt. Ook blijkt uit het onderzoek dat (seksuele) intimidatie regelmatig voor komt: “Als ik een keus had, zou ik niet in de kledingsector werken. De opzichters slaan soms en de mooie meisjes proberen ze seksueel te misbruiken. Protesteren durven we niet, dan verliezen we onze baan,” zegt een arbeidster die voor babykledingmerk Prénatal produceert.

SKC roept de Nederlandse kledingindustrie op om een eind te maken aan de hongerlonen. “Het zijn schandelijke omstandigheden waar deze merken in hun Nederlandse filialen nooit mee zouden kunnen wegkomen,” aldus woordvoerder Marieke Eyskoot. “Merken produceren vaak in dezelfde fabrieken en kunnen dus samen zorgen voor verbeteringen, zonder dat dit hun concurrentiepositie schaadt. Zij hebben de macht, middelen en verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat de mensen die hun kleding maken niet langer worden uitgebuit.”

Naar aanleiding van het SKC-onderzoek zegt kledingmerk J.C. Rags de problemen rond de beroerde arbeidsomstandigheden structureel te willen aanpakken.

Over de hele wereld zijn het vooral vrouwen die boodschappen doen bij supermarkten; ze kopen producten die geteeld, geplukt en geproduceerd zijn door een voornamelijk vrouwelijke groep arbeiders. Ook de werknemers die zorgen voor schone winkels, volle schappen en draaiende kassa’s, zijn vaker vrouwen dan mannen. Nieuw onderzoek van de Schone Kleren Kampagne laat zien dat de mensen die de kleding maken die bij stuntsupers als Aldi en Lidl te koop is voor de winst opdraaien. En een blik in de bestuurskamers toont dat het meestal mannen zijn die de bedrijfscreditcard beheren en die salarissen met zes nullen opstrijken…

Vandaag, 10 februari 2009, lanceert de Schone Kleren Kampagne een nieuw rapport - “Cashing In” - over de arbeidsomstandigheden van de mensen die Aldi en Lidl’s kleding maken. Het zijn vooral vrouwen, en ze verdienen veel te weinig loon om van te kunnen leven. In Bangladesh heb je minstens € 48 per maand nodig om te kunnen leven; bij een Aldi-leverancier wordt €13,50 betaald.
Daarom willen we dat de stuntsupermarkten Aldi en Lidl, maar ook Tesco (Engeland), Carrefour (Frankrijk) en Wal-Mart (Verenigde Staten) stappen zetten om ervoor te zorgen dat er alleen nog maar kleding wordt verkocht die onder goede arbeidsomstandigheden is gemaakt.

Lidl heeft hier overigens een kleine, voorzichtige stap naartoe gemaakt. In 2008 is de FairGlobe-lijn geintroduceerd, met wat t-shirts en overhemden van fair trade katoen. In ons onderzoek zijn we geen fair trade katoen tegengekomen, wat gezien de geringe hoeveelheid ook wel logisch is. Op dit moment is de kleding niet in Nederlandse Lidl-winkels te koop (maar vraag er dus naar als je er bent!).

Wil je meer weten, klik dan op een van de onderwerpen hieronder. Op deze pagina kun je ook het persbericht lezen dat we hebben uitgebracht, of het hele rapport bekijken (in het Engels). Dit rapport wordt wereldwijd onder de aandacht gebracht, en in verschillende Europese landen wordt er ook campagne gevoerd – je vindt hier ook de link naar de "Better Bargain" campagne-website.
www.schonekleren.nl


Ook van regeringen vragen we een samenhangend pakket aan maatregelen in te voeren, waardoor de mensen die onze kleding maken een goed leven kunnen leiden.
10 februari 2009
Regeringen in de hele toeleveringsketen, in landen waar kleding geproduceerd én verkocht wordt, moeten:

Alle relevante conventies van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) ratificeren, toepassen en naleven. Ook dienen ze te garanderen dat de nationale arbeidswetgeving de internationaal erkende normen volgt en effectief afgedwongen wordt. De nadruk moet liggen op een robuust wettelijk kader voor vakbondsrechten, op het bepalen van minimumlonen die leefbare lonen zijn, en op de garantie dat flexwerk niet misbruikt wordt om de wettelijke rechten en voordelen waarop vaste werknemers recht hebben, te ondergraven. Het respect voor de arbeidsrechten moet worden bevorderd door en binnen de ILO.
Garanderen dat concessies voor de buitenlandse directe investeerders de gastlanden in staat stellen om hun eigen investeringen en arbeidsmarkten te reguleren, en dat die de bestaande arbeidswetgeving niet ondermijnen. Daarbij moeten mechanismen worden ingebouwd zodat alle spelers in de toeleveringsketen ter verantwoording geroepen kunnen worden in hun thuisland, voor activiteiten die het respect voor arbeidsrechten in de hele toeleveringsketen ondermijnen.
Een wetgevend kader scheppen waardoor de stuntsupermarkten verantwoording moeten afleggen voor de arbeidsrechtenschendingen in hun toeleveringsketens, en dat de arbeiders een wettelijk recht op schadeloosstelling verleent. Zo’n wettelijk mechanisme moet er zowel zijn in de landen waar de betrokken producten verkocht worden als in het land waar de distributeur zijn hoofdkantoor heeft.


Biologische kleding

Duurzame mode steeds populairder

Week van de Duurzame Mode

Biologische producten, een bewuste keus

Ik hou van mij - Burn-out - Stress is gezond

Allerlei subsidies voor jou

Subsidie regelingen

Design Festival

Design Festival Rotterdam

Duurzaam Verder, lees over duurzaamheid in ons E-zine